Fikirlərim... Alaqaranlıq otaq... Və mən...

İnsanın taleyi çox qəribə ola bilərmiş. Bu onu adi insanlardan fərqləndirə bilərmiş. Və özünün qeyri-adi olduğunu hiss edə bilərmiş... Sevib, unudub, yenidən sevə bilərmiş... Özünü unuda bilərmiş... Niyə?! Əlbəttə ki, niyəsini bilmədən. Hər hansı bir plan qurmadan. Özünü taleyin burulğanına atmış insanın bu burulğanda yalnız bir şey gözləyə bilər – ölüm! Bəs məni necə?! Məni də ölüm gözləyirmi?! Əlbəttə hamı kimi məni də hə. Amma vədəsizmi gələcəkdi o?! Bəs planlar. Axı deyirlər ən pis plan plansızlıqdan qat-qat yaxşıdır.. Amma bəzən də nəyisə ölçüb-biçirsən, düşünürsən, sonda o iş düz gətirmir. Belə olanda peşmanlayırsan ki, mən nəyə görə bu qədər tərəddüd eləyib bu işi gecikdirdim. Bax onda peşman olursan. Bəlkə də bunu qismət adlandırırsan. Çoxları kimi mən də bir çox vaxtlarda "qismət” deyirəm buna. Amma qismət deyilən bir şeyin olmadığını da çox yaxşı dərk edirəm. Məncə bu kəlmə kimisə ovundurmaq üçün ən yaxşı vasitələrdən biri olduğu üçün indiyə qədər yaşayır. Digər tərəfdən buna ehtiyac da vardır. İnsanların ümidsiz, yalnız və çarəsiz anlarında onların köməyinə çatan ən vacib inanclardan biri məhz qismət anlayışıdır. İkincisi isə yəqin ki, səbr olmalıdır. Amma qismət daha vacib qəbul ediləndir. İstər təmkinli, istərsə də hövsələsiz insanlar qismətin məhz Allah tərəfindən hər kəsə ana bətnində olarkən verilən alın yazısı olduğu fikirlərini qəbul edirlər. Etməlidirlər. Çünki ən ekstremal anlarda onların seçəcəyi yeganə şey budur.

     Düşüncələrim... Düşündükcə vaz keçməmək. Vaz keçmədikcə bağlanmaq. Bağlandıqca yaşamaq və sevmək. Sevdikcə özünü unutmaq. Sonunda tənha qalmaq. Yenə də düşünmək. Niyə tənha qaldığını dərk etməyə çalışmaq. Bağışlamaqmı?! Axı yenə tənha qalacaqsan... Elə isə vaz keç və keçdinsə bir daha qayıtma. Unut getsin!.. Sadəcə hərdən xatırlayacaqsan, kövrələcəksən və nəhayət unudacaqsan. Amma onu necə sevməyə başladığını xatırlayanda yanacaqsan həmin gizli sevgidən...

     Bunu ona deyə bilmirdim... Deyə bilməzdim... Mümkün deyildi... Heç vaxt da bunu məndən eşitməyəcəkdi. Bəlkə də nə vaxtsa ona qarşı olan hisslərimi anlayacaqdı. Mən isə sonsuza qədər susmağı düşündüm... Amma onu sevirdim!.. Kinolardakı, əsərlərdəki sevgilərdən daha böyük ilahi eşq ilə ona hər gün daha çox bağlanırdım.

   Bir gün gəlib yanımda oturdu. Mən çağırmışdım. Bir məsələ ilə bağlı köməkliyini istəmişdim. Təx-minən yarım saat həmin işlə bağlı bir yerdə fikir mübadiləsi aparmalı olduq. Hərdən baxışlarımız toqquşanda özünü itirir, tez də fikirlərini yayındırıb qarşısındakı kağıza baxırdı. Amma mən onun getməsini istəmirdim. Buna baxmayaraq hiss edir-dim ki, vaxt yetişir səssizcə. Onu məndən ayıracaq. Belə də oldu... Lap indiki kimi. Amma indikindən fərqli olaraq onda sabah onu yenə görə biləcəkdim. İnsi isə onu heç zaman görə bilməyəcəm. Yerini bilsəm də, məni unutmadığını anlasam da getmə-yim, onu görməyim əlçatmaz idi. Və mən bunu qismət adlandırırdım. Özümü aldadaraq..!